عالمی در انتظار جلوه ات فرسوده است

تا مژه خط می کشد این صفحه می گردد سیاه

گرد صحرا از رم آهو سراغی می دهد

رفتن دل را شکست رنگ می باشد گواه

جوهر آیینه هم می ریزد از دیوار کاه

اینقدر جهدم به ذوق نشئه عجز است و بس

همچو پرواز از شکست بال می جویم پناه