رفتن دل را شکست رنگ می باشد گواه

گیرودار محفل امکان طلسم حیرتی ست

تا مژه خط می کشد این صفحه می گردد سیاه

گرد صحرا از رم آهو سراغی می دهد

عالمی در انتظار جلوه ات فرسوده است

جوهر آیینه هم می ریزد از دیوار کاه

اینقدر جهدم به ذوق نشئه عجز است و بس