دل صد چاک ما هم دست در بال پری کردی

خوشا ملک فنا و دولت جاوید بیقدری

که آنجا نقش پا هم بر سر ما افسری کردی

اگر چون شانه حرفی از فسون زلف دانستی

چو قمری چشم اگر می دوختم بر سرو آزادش

به گردن گردش رنگ تحیر چنبری کردی

نگاه او گر افکندی سپند ناز در آتش