به آب از سنگ سودا محو شد تمکین خارایی

دلی خون کردم و در آب دیدم نقش امکان را

گداز قطره من عالمی را کرد دریایی

هجوم گریه برد از جا دل دیوانه ما را

بهارستان شوق بی نیازی رنگ ها دارد

گلی مست خود آرایی ست یعنی عالم آرایی

به وهم غیر ممکن نیست انداز برون جستن