هجوم گریه برد از جا دل دیوانه ما را

دو عالم سر بهم سوده ست تا مژگان بهم سایی

دلی خون کردم و در آب دیدم نقش امکان را

گداز قطره من عالمی را کرد دریایی

به آب از سنگ سودا محو شد تمکین خارایی

بهارستان شوق بی نیازی رنگ ها دارد

گلی مست خود آرایی ست یعنی عالم آرایی