که مبادا روی از خویش و قیامت آیی

در مقامی که نفس نعل در آتش دارد

خنده می آیدم از غفلت بی پروایی

یاد آن قامت رعنا به تکلف نکنی

حسرت باده کشی نیست کم از آتش صور

کوهها رفت به باد از هوس مینایی

سعی مطرب نشود چاره گر کلفت دل