نوای عندلیبان نکهت گل شد در این صحرا

سزد کز زلف مشکینت کند دریوزه بویی

سری داربم الفت نشئه سودای فرمانت

به جولانگاه تسلیم از تو چوگانها ز ما گویی

مگر مینا به قلقل واکشد حرف از لب جویی

زمنزل نیست بیرون هر چه می بینی درین صحرا

تو بنما جاده تا من هم دهم عرض تک وپویی