مرغکان باغ را آمد ندایی از سروش

خواهم از مستی که چون سجاده بر دوشم نهند

رغم عهدی کز ریا سجاده می بردم به دوش

یاد دارم کز شبستان دی چو در بستان شدم

گفت کای مرغان بستان خاصه ای مشتاق گل

ای که بلبل نام داری پندی از من می نیوش

در ثنای شاه قاآنی اگرگویا شود