آنچه به نامرد و مرد می نتوان کرد کرد

روزه به صد توش و تاب کرد به گیتی شتاب

یک تنه چون آفتاب با همه ناورد کرد

از تن جانها به درد روزه برانگیخت گرد

خیز و به شادی گرای مدحت خسرو سرای

مدحت او را خدای داروی هر درد کرد

آنکه به هنگام رزم سخره کند پیل را