در دل و جانمان بهشت جاودان می پرورد

ناشده از لب فرو پیدا شود رنگش ز چشم

لاله ای بین کاو به نرگس ارغوان می پرورد

می شفیع ماست پنداری که با چندین گناه

همچو خم صاحبدلی باید که داند این سخن

کانکه گل را گل کند دل را همان می پرورد

راست گویم بر خم می سجده می بایست کرد