زانکه در یکمشت گل یک ملک جان می پرورد

همچو خم صاحبدلی باید که داند این سخن

کانکه گل را گل کند دل را همان می پرورد

راست گویم بر خم می سجده می بایست کرد

وصف می زین به نیارم کرد کاندر مدح شاه

در زبان چون منی نطق و بیان می پرورد

ناصرالدین شه که دایه رافتش در مهد ملک