که رستی تو از رنج و ما از هراس

بدان مژده از دیده بان خاست غو

دویدند پیش سپهدار نو

همی گفت هر کس که یزدان سپاس

بی آزار باز آمدی تن درست

از آن اژدها کین نبایست جست

چو نتوان ز دشمن بر آورد پوست