دل که با چیز این جهان شد خویش

دوزخ خشم و آز دل نبود

دل که او را سر بدست و بهست

دل مخوانش که آن نه دل که دهست

دان که زان دل دلی نیاید بیش

اینت غبنی که یک رمه جاهل

خوانده شکل صنوبری را دل