از تف روزه نوان گشته چو یک ماهه هلال

با دل شاد سوی دوست شدم راه سپر

دیدم از رنج مه روزه چنان گشته نژند

که بیازارد اگر خواهی گیریش ببر

آن قد دلکش وآن روی چو دو هفته قمر

گفت دانم که ز من بوسه عیدی طلبی

بوسه را زین دولب خشک چه قدروچه خطر