روزه برمن زستم هرچه توانست بکرد

آن قد دلکش وآن روی چو دو هفته قمر

گفت دانم که ز من بوسه عیدی طلبی

بوسه را زین دولب خشک چه قدروچه خطر

تا فرو خشکید این دو لب چون لاله تر

منت ایزد را کاو از بر ما زود برفت

آه عشاق همانا که در او کرد اثر