پتیاره زمان را دامی است هر طرف

گیتی نداد صید خود از کف به رایگان

چون روی زی نشیب نهد اختر کسی

نتوان نگاهداشت مر او را به ریسمان

نتوان گریخت از دم پتیاره زمان

کوشم که در نهفت بمانم ، ولی دریغ

بیرون کشند زر نهان گشته را ز کان