دوان تاخت ازکوه زی بوم رست

پیاده ببردند تازان به شهر

جوان ساده دل بود و هم بیخبر

و دیگر که جفتش به خون هشته سر

که مامایی آرد پی جفت چست

چودیدندنش آن مردم دون همی

که بودند ترسان از آن خون همی