تا بدانی که تکبر همه از بی مزگیست

صافیست و مثل درد به پستی بنشست

لذت فقر چو باده ست که پستی جوید

که همه عاشق سجده ست و تواضع سرمست

پس سزای متکبر سر بی ذوق بس است

گریه شمع همه شب نه که از درد سرست

چون ز سر رست همه نور شد از گریه برست