گر در آن جا نمی شدم مدهوش، دامنت را رها نمی کردم

دل من در لهیب این آتش، تا رمق داشت دست و پا زده بود

چه وداعی ! چه سفر کردن غم انگیزی

نه فشار لبی، نه آغوشی ،نه کلام محبت آمیزی

وه چه خوش بود کاندر آن حالت، تا ابد چشم وا نمی کردم

چون به هوش آمدم، نبود کسی، هستی ام سوخت اندر آن تب و تاب

هر طرف جلوه کرد در نظرم؛ برگ ریزان باغ عشق و شباب