چه بهتر که محروم سازم تو را من

چه سان بینمت تا چنانم ندانی؟

نه بالی که پر گیرم آیم به سویت

نه بهر پذیرایی ات آشیانی

ز دیدار خویش و از این میهمانی

مبادا که حاشا نمایی به خجلت

که پروردگار لتی استخوانی