بگذری زاین طلب آن سر سودایی آن

چشم دل بر لبه ی تیغ حیات آور توست

که برآیی ندهی از دم آن، بر وی امان

هان! مبادا به ترحم نگری بردل من

هرکه جان برلب جوی کرم کوی تو برد

می کند ازتن خود، خرقه ی چرکین گمان

بار عشق ار بنهی گرده ی الیار، برد