آسمان دلم از یاد تو بی رنگ و غم است

گوهری بی بدل از حقه ی مال تو بود

رستم جانم اگر هیبت مردانه گرفت

یال وکوپال وی از جوهر زال تو بود

این همه صافی از آن رنگ زلال تو بود

خرقه ی نیکی اگر صالح وارسته ببرد

تار این پیرهن از پود خصال تو بود