این همه صافی از آن رنگ زلال تو بود

رستم جانم اگر هیبت مردانه گرفت

یال وکوپال وی از جوهر زال تو بود

آسمان دلم از یاد تو بی رنگ و غم است

خرقه ی نیکی اگر صالح وارسته ببرد

تار این پیرهن از پود خصال تو بود

بس که بارد زکلامت گهر مهر و صفا