بر دل غم دیده ای یا به دل خانمان

فربه و شاد و چران، می شودش گوسفند

نغمه ی نی گر بود بر لب جان شبان

رسم خدایی بود، گر طرب آرد کسی

همچو بهاران تو نیز، بقچه ی غم را ببند

دست ضعیفان بگیر، تا که شوی پهلوان

سفره ی شادی گشا، پیش رخ بندگان