ناگهان رفت از فراقش آتشی بر خرمنم زد

گرد میل عشرت دنیا زجانم شسته دلبر

آمد او غوغاکنان بر کوی یاران می آلود

دل ربود از من به نازی آنچنان آهسته دلبر

بقچه ی دل را به یغما برده و بر جسته دلبر

گر چه الیار! از غم هجران بسوزد بند بندت

شکر! بر تخت امیدت همچنان بنشسته دلبر