سنگ رجم افکن بر آن با پنجه ی باز امید

یاس اگر رحل افکند در کوی مشتاقان او

می شود بازیچه ای در دست طناز امید

زاغ یاس آمد نشست ار هر زمان بر شاخ دل

قعر ظلمت می رود هر آنکه اندر زندگی

دل نسازد راهی دروازه ی راز امید

دیده ی الیار بیند نوری اندر گام او