تزویر شب غم را، برچین و پگاهم کن

دوری مگزین از من، بشکن پر غربت را

آیینه ی جانم کن، آیین محبت را

با این دل رنجورم، وا کن سر صحبت را

روشن دل راهم کن

یعقوب منی؛ من هم، چون یوسف کنعانم

در چاه غم اندازد، بی نام تو شیطانم