دوری مگزین از من، بشکن پر غربت را

پس با گل لبخندی، یک لحظه نگاهم کن

آسوده ز آهم کن

از خانه به دور افکن، سنگ در ظلمت را

آیینه ی جانم کن، آیین محبت را

با این دل رنجورم، وا کن سر صحبت را

تزویر شب غم را، برچین و پگاهم کن