آسوده ز آهم کن

با دسته گل عشقی، بر پای تو بنشینم

تا گرد ره از رویت، با حوصله بر چینم

پس با گل لبخندی، یک لحظه نگاهم کن

از خانه به دور افکن، سنگ در ظلمت را

دوری مگزین از من، بشکن پر غربت را

آیینه ی جانم کن، آیین محبت را