تا گرد ره از رویت، با حوصله بر چینم

بیگانه مپندارم؛ ای همره دیرینم!

فرهاد توام من؛ تو، همچون گل شیرینم

با دسته گل عشقی، بر پای تو بنشینم

پس با گل لبخندی، یک لحظه نگاهم کن

آسوده ز آهم کن

از خانه به دور افکن، سنگ در ظلمت را