از خانه به دور افکن، سنگ در ظلمت را

تا گرد ره از رویت، با حوصله بر چینم

پس با گل لبخندی، یک لحظه نگاهم کن

آسوده ز آهم کن

دوری مگزین از من، بشکن پر غربت را

آیینه ی جانم کن، آیین محبت را

با این دل رنجورم، وا کن سر صحبت را