آیینه ی جانم کن، آیین محبت را

آسوده ز آهم کن

از خانه به دور افکن، سنگ در ظلمت را

دوری مگزین از من، بشکن پر غربت را

با این دل رنجورم، وا کن سر صحبت را

تزویر شب غم را، برچین و پگاهم کن

روشن دل راهم کن