پس با گل لبخندی، یک لحظه نگاهم کن

فرهاد توام من؛ تو، همچون گل شیرینم

با دسته گل عشقی، بر پای تو بنشینم

تا گرد ره از رویت، با حوصله بر چینم

آسوده ز آهم کن

از خانه به دور افکن، سنگ در ظلمت را

دوری مگزین از من، بشکن پر غربت را