وین همگی درخت ها رسته شده ز دانه ای

ای گل و ای بهار جان وی می و ای خمار جان

شاه و یگانه او بود کز تو خورد یگانه ای

باغ و بهار و بخت بین عالم پردرخت بین

از دهش و عطای تو فقر فقیر فخر شد

تا که نماند مرگ را بر فقرا دهانه ای

لطف و عطا و رحمتت طبل وصال می زند