ای ماه چه می آیی در پرده پنهانی

گر دیده ببندی تو ور هیچ نخندی تو

فر تو همی تابد از تابش پیشانی

پنهان نتوان بردن در خانه چراغی را

ای چشم نمی بینی این لشکر سلطان را

وی گوش نمی نوشی این نوبت سلطانی

گفتم که به چه دهی آن گفتا که به بذل جان