در رخ پرزهر دونان کمترک خندیده ای

وی گران جانی که سوی خویشتن بربوده ای

شاد با گوش مقیم اندر مقالات الست

چون ز بی چشمان مقالات خطا بشنوده ای

هر خسی را از ضرورت در جهان بستوده ای

فارغی از چرب و شیرین در حلاوت های خود

چرب و شیرین باش از خود ز آنک خوش پالوده ای