ز رنجوری چه دلشادم! که تو بیمار پرس آیی

که صافان همه عالم، غلام آن یکی دردی

کمینه جام تو دریا، کمینه مهره ات جوزا

کمینه پشه ات عنقا، کمینه پیشه ات مردی

ز صحت نیک رنجورم، که در صحت لقا بردی

بیا ای عشق بی صورت، چه صورتهای خوش داری

که من دنگم در آن رنگی، که نی سرخست و نه زردی