بهر دم می کشی گوشم که ای پس مانده، هی پیش آ

منم چون چرخ گردنده که خورشیدست جان من

یکی کشتی پر رختم که پای من بود دریا

به صد لطفم همی جویی، به صد رمزم همی خوانی

ندیدم هیچ مرغی من که بی پری برون پرد

ندیدم هیچ کشتی من که بی آبی رود عمدا

مگر صنع غریب تو، که تو بس نادرستانی