ندیدم هیچ مرغی من که بی پری برون پرد

یکی کشتی پر رختم که پای من بود دریا

به صد لطفم همی جویی، به صد رمزم همی خوانی

بهر دم می کشی گوشم که ای پس مانده، هی پیش آ

ندیدم هیچ کشتی من که بی آبی رود عمدا

مگر صنع غریب تو، که تو بس نادرستانی

که در بحر عدم سازی بهر جانب یکی مینا