تو آفتابی ما چو نم، ما را به بالا می کشی

ترجیع دیگر این بود، ای جان که هردم می کشی

افزون شود رنج دلم، گر لحظه کم می کشی

ای آنک ما را می کشی، بس بی محابا می کشی

چند استخوان مرده را، بار دگر جان می دهی

زندانیان غصه را، اندر تماشا می کشی

زین پیش جانها برفلک بودند هم جان ملک