چو جانی، کس نمی داند کجایی

فرو کن سر ز روزنهای دلها

که چاره نیست هیچ از روشنایی

چو عقلی بی تو دیوانه شود مرد

چو خمری، در سر مستان درافتی

برآیند از حیا و پارسایی

نباشد حسن بی تصدیع عشاق