که برو آنجا که اول منزلست

کفر دارد کرد غیری اختیار

ور سگی آید غریبی روز و شب

آن سگانش می کنند آن دم ادب

حق آن نعمت گروگان دلست

می گزندش که برو بر جای خویش

حق آن نعمت فرو مگذار بیش