از رفتنش ارچه سود سنجید

آتشکده ایست دود پیمای

لیلی ز فراق شوی بی کام

می جست ز جا چو گور از دام

با اینهمه شوی بود رنجید

می کرد ز بهر شوی فریاد

وآورده نهفته دوست را یاد