حمل رعنایی مکن بر گریه صاحب سماع

عشق می ورزی بساط نیک نامی درنورد

زهره مردان نداری چون زنان در خانه باش

ور به میدان می روی از تیرباران برمگرد

اهل دل داند که تا زخمی نخورد آهی نکرد

هیچ کس را بر من از یاران مجلس دل نسوخت

شمع می بینم که اشکش می رود بر روی زرد