مصرع دوم · شماره 112که خود خوی بد دشمنش در قفاستشاعرسعدیاثرسر آغازقالبسایردر متن شعرسطرهای پیرامونبرای دیدن جایگاه این سطر در شعر، چند سطر پیش و پس از آن را مرور کنید.109غریبی که پر فتنه باشد سرش#110میازار و بیرون کن از کشورش#111تو گر خشم بروی نگیری رواست#112که خود خوی بد دشمنش در قفاستانتخابشده113وگر پارسی باشدش زاد بوم#114به صنعاش مفرست و سقلاب و روم#115هم آن جا امانش مده تا به چاشت#دربارهٔ این سطرسطر شماره 112 از «سر آغاز» است.سطر پیشینتو گر خشم بروی نگیری رواست→سطر بعدیوگر پارسی باشدش زاد بوم←