مصرع نخست · شماره 111تو گر خشم بروی نگیری رواستشاعرسعدیاثرسر آغازقالبسایردر متن شعرسطرهای پیرامونبرای دیدن جایگاه این سطر در شعر، چند سطر پیش و پس از آن را مرور کنید.108به هنگام پیری مرانم ز پیش#109غریبی که پر فتنه باشد سرش#110میازار و بیرون کن از کشورش#111تو گر خشم بروی نگیری رواستانتخابشده112که خود خوی بد دشمنش در قفاست#113وگر پارسی باشدش زاد بوم#114به صنعاش مفرست و سقلاب و روم#دربارهٔ این سطرسطر شماره 111 از «سر آغاز» است.سطر پیشینمیازار و بیرون کن از کشورش→سطر بعدیکه خود خوی بد دشمنش در قفاست←