که از من به نوعی دلش مانده بود

مرا حاجیی شانه عاج داد

که رحمت بر اخلاق حجاج باد

شنیدم که باری سگم خوانده بود

بینداختم شانه کاین استخوان

نمی بایدم دیگرم سگ مخوان

مپندار چون سرکه خود خورم