بینداختم شانه کاین استخوان

که رحمت بر اخلاق حجاج باد

شنیدم که باری سگم خوانده بود

که از من به نوعی دلش مانده بود

نمی بایدم دیگرم سگ مخوان

مپندار چون سرکه خود خورم

که جور خداوند حلوا برم