نمی بایدم دیگرم سگ مخوان

شنیدم که باری سگم خوانده بود

که از من به نوعی دلش مانده بود

بینداختم شانه کاین استخوان

مپندار چون سرکه خود خورم

که جور خداوند حلوا برم

قناعت کن ای نفس بر اندکی