مشک را چون بوی نقصان می پذیرد از جگر

از برای آن دهان بالای سر می آورد

گر ز بی برگی درون غنچه خون می خورد گل

هر دم از پرده برون برگی دگر می آورد

گل چگونه بوی مشکین از جگر می آورد

گل چو می داند که عمری سرسری دارد چو برق

زندگانی بر سر آتش به سر می آورد